Cesaretimiz var mi her seyi bir anda oylece birakip gitmeye? Insan her nereye giderse gitsin kendini de beraberinde goturmez mi? Varligindan guc aldigimiz arkadaslar ne zaman yuk haline geldi? Hepimiz basarili olmak zorunda miyiz bu hayatta? Her seferinde duvara tosladigimiz halde hili yeni iliskiler kurmaya, var olani kurtarmaya calismak hayal kirikliklarina bagimli hale gelmemizle aciklanabilir mi? Melisa Kesmez, heyecanli ve mutevazi sesinin her satirda hissedildigi kisa oykulerinde sorulari muzikle, dramla, siirle yoguruyor, cevaplari ise nuktedanligi da elden birakmayarak veriyor."Aklimizin devre disi, sadece kalbimizin oldugu" yeniyetmelikten zaman mefhumunun olmadigi balik krakerli ve kaygisiz cocukluk yillarina, yuzyillik dostla oturulan ogle rakisindan patrona son care olarak yazilan istifa maillerine, sevdigimiz "o" olmayi coktan birakmis uzatmali evliliklerden gel demese de gittigimiz, gitmek istedigimiz sevgililere, eski sevgililere, aileye, aldatmalara, aldatilmalara; uzer