Dit boek gaat over taal zoals die op dit moment gesproken wordt. Niet over hoe taal gebruikt zou moeten worden, maar over "vaagtaal" en "metataal", over hoe mensen de taal al dan niet per ongeluk gebruiken. Dat is soms walgelijk, en soms aandoenlijk. Wat volgens Paulien Cornelisse in ieder geval vaststaat, is dat mensen bíjna nóóit zeggen wat ze bedoelen, maar als je heel goed luistert hoor je wat mensen eigenlijk liever niet willen zeggen: wie ze zijn.