Benito Mussolini is altijd omgeven geweest door mythes en legenden. Hij heeft daar zelf hard aan bijgedragen, want hij doorzag al vroeg de mogelijkheden van de publieke media ten eigen bate. Hij was ‘de eerste popster in de politiek en de geschiedenis’, zo schrijft Hans Woller. Deze doelbewuste imagovorming heeft het oordeel over hem lange tijd positief gekleurd. Zo eindigde hij in 1927 – hij was toen al vijf jaar dictator – bij een door het liberale Algemeen Handelsblad georganiseerde verkiezing van de zes ‘allergrootste’ tijdgenoten op de tweede plaats na Thomas Edison. Hij had in de ogen van de meerderheid van de lezers en ook onder veel uiteenlopende wereldleiders tenslotte ‘orde, rust en financiële stabiliteit’ in Italië gebracht. Maar ook heden ten dage speelt de gekleurde beeldvorming over de ‘eerste fascist’ een belangrijke rol. Zelfs serieuze historici hebben volgens Woller nog steeds moeite aan het gif van de overgeleverde legendes te ontkomen. Daarom zijn er rond deze buitengewone figuur nog veel vragen niet goed beantwoord. Wat was het karakter van zijn fascistische regime, waaruit bestond zijn machtsuitoefening, hoe uitte hij zijn racisme en antisemitisme, en wat verklaart zijn bijna obsessieve pogingen een uomo nuovo te creëren?