On altinci ve on yedinci yuzyilda matematik, fizik, gokbilim, biyoloji, tip ve kimya gibi alanlarda yasanan gelismeler sonucunda sinirli ve eski dunya gorusu yerini modern, nicel, bilimsel yontemlerin kullanildigi deneye dayali yeni bir dunya gorusune birakmistir. Iste bu noktada Descartes, aklina takilan sorulara yanit aramaya baslar: Bugune kadar dogru olduguna inandigimiz seylerin hatali oldugunu gordugumuze gore artik bir seyden nasil emin olabiliriz? Anligimiz veya zihnimizle algiladigimiz seyler gercek midir? Dis dunyanin bilgisine ulasmamizi saglayan algilarimiz bizi yaniltabilir mi? Dusunen bir sey olarak biz, neyi kesin olarak bilmedigimizi bilebilir miyiz? Tek gercek, dunyada hicbir seyin kesin olmadigi midir? Descartes Meditasyonlar'da, duyulariyla algiladigi butun bilgileri yeniden insa etmeye calisirken sadece mutlak ve kesin bilginin pesinden gider. Bir seyden kesin olarak emin olmadigimizda ondan suphe etmemiz gerektigini one surer; kendinden de suphe ettigi icin var oldugu sonucuna varir. (Tanitim Bulteninden)