Yasamini bir otel odasinda kendi elleriyle noktalayan, cagdas Italyan edebiyatinin buyuk ustasi Cesare Pavese (1908-1950) 1949 yilinin eylul-kasim aylari arasinda yazdigi son romani Ay ve Senlik Atesleri'nde, kalemiyle yarattigi dunyanin biresimini yapiyor sanki. Kendi gecmisiyle ve okurlariyla hesaplasiyor. Amerika'da para-pul sahibi olduktan sonra, Ikinci Dunya Savasinin hemen ertesinde dogdugu koye donen Anguilla, eski arkadasi Nuto ile yaptigi konusmalar araciligiyla cocuklugunun gunlerine, kisilerine doner ve direniscilere ihanet ettigi icin oldurulen genc bir kizin olusunun yakildigi ates, ayni zamanda gecmisin de kullerini savuran bir senlik atesine donusur. Kisisel anilarla bezeli gecmisi dengeleyen simdiki zaman da, ayni oranda cetindir ve simgesini ailesini oldurdukten sonra evini tutusturarak bir baska senlik atesi yakan koylu Valino'da bulur. En olgun yapiti sayilan Ay ve Senlik Atesleri'nde Pavese benzersiz bir doga sevgisini, kirsal kesimin ahlak anlayisini ve yazgiya kar